Λίστα Επικοινωνίας

Συμπληρώστε το email σας ώστε να λαμβάνετε ενημερώσεις σχετικά με τις δραστηριότητές μας.


Ανακοινώσεις
  • Θεσσαλονίκη 17-09-2020 Αποστολή φύλλου αριθ. 2 εφημερίδας "ΤΟ ΒΗΜΑ " της Ευξείνου Λέσχης
  • Ανακοίνωση 4 Σεπτεμβρίου 2020 - «60 χρόνια πίσω...Η ζωή της Ευξείνου Λέσχης μέσα από τις στήλες της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης». 
  • Θεσσαλονίκη, 26 Αυγούστου 2020
    A N A K O I N Ω Σ Η
    Προς τα μέλη της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης
    και άρθρο με τίτλο «H, μετά έναν αιώνα, επιστροφή του Σταυρού των Ποντίων»
  • 12 Αυγούστου 2020.  Για την επέτειο μνήμης και την απόδοση τιμής και ευγνωμοσύνης στον Θεοφύλακτο Θεοφύλακτο,

     η Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης εκδίδει την παρακάτω ανακοίνωση

  • 29 Ιουλίου 2020. Για την επέτειο μνήμης και την απόδοση τιμής και ευγνωμοσύνης στον Λεωνίδα Ιασονίδη, 

    η Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης εκδίδει την παρακάτω ανακοίνωση:

    Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η

  • ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 14-07-2020 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ του Διοικητικού Συμβουλίου της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης για την απόφαση αλλαγής του καθεστώτος και τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί.

  • Προς τα μέλη και τους φίλους

    της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης (25-04-2020)

  • Εκδηλώσεις μνήμης Δευτέρα 19 Μαίου 2014

Ανακοινώσεις

Θεσσαλονίκη 17-09-2020 Αποστολή φύλλου αριθ. 2 εφημερίδας "ΤΟ ΒΗΜΑ " της Ευξείνου Λέσχης


Προς τα μέλη και τους φίλους

της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης

 

Αγαπητά μας μέλη,

Φίλες και Φίλοι,

 

Σε συνέχεια της από 4/9 ανακοίνωσης και της αποστολής του πρώτου φύλλου της εφημερίδας "ΤΟ ΒΗΜΑ" της Ευξείνου Λέσχης (μηνός Ιουνίου 1960), σας αποστέλλουμε το φύλλο αριθ. 2 (μηνός Ιουλίου 1960).

 ΤΟ_ΒΗΜΑ_ΦΥΛΛΟ_1_ΙΟΥΝΙΟΣ_1960.pdf

Ελπίζουμε να βρείτε ενδιαφέρον το περιεχόμενο και αυτού του φύλλου.

 

Όπως σας ενημερώσαμε με την πρώτη ανακοίνωση, θα ακολουθήσει η αποστολή και των επόμενων φύλλων της εφημερίδας, όπου αποτυπώνεται η ζωή και η δράση του Σωματείου μας, 60 χρόνια πριν...

  Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                            Η ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΥΣΑΡΙΔΗΣ                   ΑΝΑΤΟΛΗ ΜΕΝΤΕΣΙΔΟΥ

        Θεσσαλονίκη, 4 Σεπτεμβρίου 2020

 

A N A K O I N Ω Σ Η

 

Προς

τα μέλη και τους φίλους της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης

 

Αγαπητά μας μέλη,

Φίλες και Φίλοι,

 

Στο πλαίσιο της επικοινωνίας μας μαζί σας, με τη σημερινή ανακοίνωση εγκαινιάζουμε έναν κύκλο τακτικών μηνιαίων «ανακοινώσεων», υπό τον τίτλο «60 χρόνια πίσω...Η ζωή της Ευξείνου Λέσχης μέσα από τις στήλες της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης».

Πιό συγκεκριμένα, από τον προσεχή Νοέμβριο, κάθε μήνα θα σας αποστέλλουμε φωτοτυπημένο αντίγραφο του φύλλου της εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης» του αντίστοιχου μήνα του 1960 (πρώτου χρόνου έκδοσης), 1961 κ.ο.κ. Από την ανάγνωση του περιεχομένου κάθε φύλλου θα αναδεικνύονται πολλά στοιχεία από τη ζωή και τη δράση του Σωματείου μας, 60 ολόκληρα χρόνια πριν...Ενδιαφέροντα άρθρα, ανακοινώσεις, επιστολές, ιστορικά και λαογραφικά στοιχεία, διηγήματα, ποιήματα κλπ., όπου αποτυπώνονται οι σημαντικές δράσεις της Ευξείνου Λέσχης, την εποχή εκείνη. Αναδεικνύεται, επίσης, η εθνική, κοινωνική και πολιτιστική προσφορά της, καθώς και οι οραματισμοί των ανθρώπων της.

Εντός των μηνών  Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου, θα σας αποστείλουμε τα 5 πρώτα φύλλα, δηλαδή των μηνών Ιουνίου, Ιουλίου, Αυγούστου, Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου του 1960.

Η απόφαση για την έκδοση εφημερίδας ελήφθη στη συνεδρίαση του Δ.Σ. της 9/10/1959. Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα από το αντίστοιχο πρακτικό (βιβλίο πρακτικών συνεδριάσεων Δ.Σ.).


 



Σας αποστέλλουμε (κλικ πιο κάτω) το πρώτο φύλλο (αριθ. 1, Ιούνιος 1960)


ΤΟ_ΒΗΜΑ_ΦΥΛΛΟ_1_ΙΟΥΝΙΟΣ_1960.pdf

Αγαπητά μας μέλη,

Φίλες και Φίλοι,

 

Ελπίζουμε πως σύντομα θα είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουμε την ολοκλήρωση της ταξινόμησης-καταλογογράφησης όλων των βιβλίων της Βιβλιοθήκης μας και, συγχρόνως, να σας ενημερώνουμε για τον τρόπο ελεύθερης πρόσβασης στο περιεχόμενό της, από κάθε ενδιαφερόμενο, μέσα από την υπό κατασκευή νέα ιστοσελίδα μας, καθώς και τη λειτουργία «αναγνωστηρίου» στο εντευκτήριό μας.

 

Ευχόμαστε υγεία σε σας και στις οικογένειές σας.

 

Για το Διοικητικό Συμβούλιο


Ο  ΠΡΟΕΔΡΟΣ                          Η  ΓΕΝ.  ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

 ΓΙΩΡΓΟΣ  ΛΥΣΑΡΙΔΗΣ              ΑΝΑΤΟΛΗ  ΜΕΝΤΕΣΙΔΟΥ

Θεσσαλονίκη, 26 Αυγούστου 2020

 

 

A N A K O I N Ω Σ Η

 

Προς

τα μέλη της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης

 

Αγαπητά μας μέλη,

Κυρίες και Κύριοι,

Ευχόμαστε σε όλες/όλους σας να έχετε υγεία, εσείς και οι οικογένειές σας.

Λόγω της πανδημίας του COVID-19, βιώνουμε μία περίοδο πρωτόγνωρη, με ποικίλες ανατροπές σε όλους τους τομείς της καθημερινής μας ζωής. Προφανώς, όπως και για κάθε σύλλογο, σωματείο κλπ., έχει επηρεαστεί σημαντικά η λειτουργία και δράση και της Ευξείνου Λέσχης. Τα μέτρα πρόληψης και προστασίας της δημόσιας υγείας, που εξακολουθούν να ισχύουν, δεν μας επιτρέπουν, προς το παρόν, να υλοποιήσουμε το πρόγραμμα δημόσιων εκδηλώσεων που είχαμε σχεδιάσει. Κρίνουμε, όμως, πως είναι απαραίτητο να διατηρήσουμε ζωντανή τη μεταξύ μας επικοινωνία, με όποιον τρόπο κάθε φορά είναι πρόσφορος. Στην προσπάθειά μας αυτή, η οποία ξεκίνησε (με ανακοινώσεις, ενημέρωση κλπ.) και θα συνεχιστεί, ανεξάρτητα με την πορεία της πανδημίας, ως ένα εναλλακτικό μέσο επικοινωνίας και επαφής με τα μέλη μας, σας αποστέλλουμε το άρθρο με τίτλο «H, μετά έναν αιώνα, επιστροφή του Σταυρού των Ποντίων» που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», της Κυριακής 23/8, το οποίο αναφέρεται στον ποντιακής καταγωγής Μητροπολίτη Ζάμπιας Ιωάννη (κατά κόσμον Ιωάννη Τσαφταρίδη). Το άρθρο συνέγραψε ο διακεκριμένος δημοσιογράφος Σταύρος Τζίμας, με αφορμή την πρόσφατη λειτουργία στη Μονή της Παναγίας Σουμελά, στην Τραπεζούντα, στις 15 Αυγούστου, όπου ο Μητροπολίτης Ιωάννης συλλειτούργησε με τους Μητροπολίτες  Μαδύτου Στέφανο και  Σηλυβρίας Μάξιμο.

Παραθέτουμε το άρθρο, όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ».

https://www.kathimerini.gr/1093059/article/epikairothta/politikh/h-meta-enan-aiwna-epistrofh-toy-stayroy-twn-pontiwn

H, μετά έναν αιώνα, επιστροφή του Σταυρού των Ποντίων

ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΙΜΑΣ


· ΤΙΚΕΤΕΣ:

Με το που ξεκίνησε, υπό έκτακτες ειδικές συνθήκες φέτος, η Θεία Λειτουργία στο μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά στον Πόντο, ο μητροπολίτης Ιωάννης ανέσυρε από το ράσο έναν ασημένιο σκαλιστό σταυρό και τον ακούμπησε στην Αγία Τράπεζα. Εναν αιώνα μετά τον ξεριζωμό ο σταυρός-κειμήλιο επέστρεφε και πάλι στην Τραπεζούντα, από όπου ξεκίνησε το 1922 το μεγάλο ταξίδι κρυμμένος κάτω από το ράσο του πατρός Δαμιανού, προπάππου του σημερινού δεσπότη Ζάμπιας, κατά κόσμον Ιωάννη Τσαφταρίδη.

Κομμάτι από τα «ιερά και όσια» του ελληνισμού της Μαύρης Θάλασσας, ο «σταυρός των Ποντίων», «περιπλανιόταν» κοντά εκατό χρόνια ανάμεσα στη Ζάκυνθο, όπου η καραβιά αποβίβασε τον πατέρα Δαμιανό και τα δώδεκα παιδιά του, και τις ζούγκλες της Αφρικής στις οποίες ο δισέγγονός του Ιωάννης, με έδρα την Ζάμπια, έμελλε να κηρύσσει ως ιεραπόστολος τον λόγο του Θεού.

«Σε ένα ταξίδι με τον Παναγιώτατο Πατριάρχη μας κ.κ. Βαρθολομαίο τον είχα παρακαλέσει να λειτουργήσω με την ευλογία του στην Παναγία Σουμελά. Για μένα ήταν ένα τάμα. Ηταν η επιθυμία του προπάππου μου όποιος από τους απόγονούς του γίνει παπάς να “λειτουργήσει”, έστω και για μία φορά στον Πόντο, με τον σταυρό που είχε φέρει από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Μοζάμανικ της Τραπεζούντας. Ετσι, όταν φέτος μου είπε ότι θα τελέσω μαζί με τους μητροπολίτες Μαδύτου Στέφανο και Σηλυβρίας Μάξιμο, τη Θεία Λειτουργία ένιωσα ότι εκεί ψηλά θα “συνομιλήσω” με τις ψυχές των προγόνων μου. Κάπως έτσι αισθανόμαστε εμείς οι Πόντιοι όταν προσκυνάμε στη Σουμελά», αφηγήθηκε στην «Κ» ο Πόντιος ιερωμένος. Κάτω από το ράσο, όπως ο προπάππους του, αλλά με ακριβώς αντίθετη διαδρομή, ο μητροπολίτης Ιωάννης, μετέφερε το φορτισμένο συναισθηματικά κειμήλιο για να ευλογήσει με αυτό τους πιστούς.

Μόνο που τούτο τον Δεκαπενταύγουστο ήταν ελάχιστοι οι Πόντιοι, χριστιανοί ορθόδοξοι, που σκαρφάλωσαν στη «Σουμελά» για να αποτίσουν φόρο τιμής στην «Ιερουσαλήμ της φυλής» και σχεδόν κανένας από την Ελλάδα, από όπου, προτού κλείσει το 2015 για επισκευές, στη μονή συνέρρεαν χιλιάδες προσκυνητές.

Μολυβένια «σύννεφα» κορωνοϊού, ελληνοτουρκικής έντασης και χριστιανικής θλίψης για τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, «σκέπαζαν» τώρα τις πλαγιές και τις χαράδρες με τα θεόρατα δένδρα και τους απόκρημνους βράχους, του ιστορικού Μελά, αποτρέποντας και μόνο την ιδέα στους Ποντίους του πλανήτη για ένα τέτοιο ταξίδι. «Είχαν έρθει κάποια μικρά γκρουπ από τη Γεωργία και τη Ρωσία και μερικοί Ρωμιοί από την Πόλη τους οποίους και μεταλάβαμε». Τα μέτρα ασφαλείας ήταν αυστηρά λόγω κορωνοϊού αλλά και γιατί οι επισκευές στον χώρο δεν έχουν ολοκληρωθεί και υπήρχε κίνδυνος ατυχήματος. Οσοι μπήκαν στον χώρο, λίγο περισσότεροι από εκατό θα ήταν αυτοί που πήραν αντίδωρο, είχαν εφοδιαστεί με ειδικές άδειες από τις Αρχές. Χωρίς διαπίστευση δεν περνούσε κανείς.

Αλλά για τον μητροπολίτη Ιωάννη που κατέφτασε από την Αφρική για το οφειλόμενο χρέος στον προπάππου του και στις ψυχές των προγόνων του, λιγότερη σημασία είχε ο αριθμός των παρόντων. Ο νους του, όπως και κάθε Πόντιου που πραγματοποιεί το οφειλόμενο προσκύνημα στη Σουμελά, εν όσω ιερουργούσε, έτρεχε πίσω στους αιώνες, στο μεγαλείο του Πόντου, στις σφαγές, τη μεγάλη έξοδο του ελληνισμού – «Αϊλί εμάς και βάι εμάς η Ρωμανία πάρθεν...» και την προσδοκία ότι «η Ρωμανία αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο...». 

«Ετρεχαν δάκρυα στα μάτια μου χωρίς να ξέρω αν ήταν χαράς ή λύπης. Εκείνες τις στιγμές εγώ ήμουν “αλλού”. Ενιωθα να τριγυρίζουν στην πλαγιά οι φιγούρες των μαρτύρων του Πόντου, των ξεριζωμένων και κατατρεγμένων, του προπάππου μου. Οι ψυχές, τα λείψανα αγιασμένα, όλων αυτών συνάχθηκαν από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και σε αυτή τη Λειτουργία ανέζησαν και στάθηκαν για να προσκυνήσουν τον Βασιλέα της Δόξης και την Παναγία Μητέρα Του. Γιατί σε κάθε Λειτουργία είμαστε όλοι μαζί, οι τωρινοί και οι αλλοτινοί, οι εγγύς και οι μεμακρυσμένοι, οι ζώντες και οι κεκοιμημένοι».

Οι τουρκικές αρχές, όπως μας είπε ο κ. Ιωάννης, υποδέχθηκαν με θέρμη τους τρεις αρχιερείς, τους διευκόλυναν στις μετακινήσεις τους και τους ξενάγησαν στα βυζαντινά χριστιανικά μνημεία της Τραπεζούντας. «Επισκεφθήκαμε την εκκλησία της Αγίας Σοφίας της Τραπεζούντας την οποία έχουν μετατρέψει σε τέμενος, αλλά δεν έχουν καλύψει τις αγιογραφίες και τα βυζαντινά ψηφιδωτά, μας πήγαν στο γυναικείο μοναστήρι της Θεοσκεπάστου που βρίσκεται σε μια μεγάλη χαράδρα και λειτουργεί ως μουσείο έχοντας αναδείξει τις αγιογραφίες και στον ναό των Ταξιαρχών όπου συντηρούν τα ψηφιδωτά του 8ου αιώνα. Στον χώρο της μονής της Παναγίας έχουν αναδείξει τις αγιογραφίες άλλα οι εργασίες συνεχίζονται στον χώρο. Εμείς λειτουργήσαμε μπροστά στην εκκλησία γιατί μέσα γίνονται εργασίες». Εχει ο Θεός...


 

Ο Μητροπολίτης Ιωάννης, στη λειτουργία του Δεκαπενταύγουστου, στην Παναγία Σουμελά, στην Τραπεζούντα

(πηγή: εφημερίδα «Καθημερινή»)



Φωτογραφία του π. Δαμιανού, προπάππου του Μητροπολίτη Ιωάννη.

 Στη φωτογραφία εικονίζεται και ο σταυρός – αφιέρωμα στη Μονή Παναγίας Σουμελά Τραπεζούντας

(πηγή: εφημερίδα «Καθημερινή»)

 

Οφείλουμε θερμές ευχαριστίες στο μέλος μας κ. Ιωάννη Φωτιάδη, Αντιστράτηγο ε.α, π. Υπαρχηγό Ε.Φ. Κύπρου, για το ενδιαφέρον του να μας  ενημερώσει για τη δημοσίευση του άρθρου.

Με αφορμή τη δημοσίευση του άρθρου που τον αφορά, επικοινωνήσαμε με τον Μητροπολίτη Ιωάννη, ο οποίος μας ενημέρωσε αναλυτικά για το ιεραποστολικό έργο που επιτελεί η Μητρόπολη Ζάμπιας, τονίζοντας παράλληλα την υπερηφάνειά του για την ποντιακή του καταγωγή. Εκ μέρους και όλων των μελών της Ευξείνου Λέσχης, του εκφράσαμε θερμά συγχαρητήρια, καθώς και την ικανοποίησή μας για την μέγιστη προσφορά ενός τόσο θερμού Πόντιου Ποιμενάρχη. Ακόμη, του δηλώσαμε τη συμπαράστασή μας στην ανάδειξη και υποστήριξη του επιτελούμενου έργου στη χώρα αυτή της Nότιας Αφρικής, από τον ίδιο και τους συνεργάτες του, και τον προσκαλέσαμε σε μια συνάντηση με το Διοικητικό μας Συμβούλιο, με την πρώτη ευκαιρία επίσκεψής του στην πόλη μας.

 

Για το Διοικητικό Συμβούλιο

    Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                 Η ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

                                         ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΥΣΑΡΙΔΗΣ                               ΑΝΑΤΟΛΗ ΜΕΝΤΕΣΙΔΟΥ

 

 

Θεσσαλονίκη, 12 Αυγούστου 2020

Για την επέτειο μνήμης και την απόδοση τιμής και ευγνωμοσύνης στον Θεοφύλακτο Θεοφύλακτο,

 η Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης εκδίδει την παρακάτω ανακοίνωση:

 

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η


Θεοφύλακτος Θεοφύλακτος

Στις 12 Αυγούστου του 1961, σαν σήμερα, πριν από 59 χρόνια, έφυγε από τη ζωή ο «μεγάλος Πόντιος» Θεοφύλακτος Θεοφύλακτος, εμβληματική προσωπικότητα, με ανεκτίμητη προσφορά στα κοινά των Ποντίων, αλλά και ειδικότερα στην Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης.

Ο Θεοφύλακτος Θεοφύλακτος γεννήθηκε το 1884 στο χωριό Μεγάλη Τσίτη της επαρχίας Άρδασσας (περιοχή Αργυρούπολης). Σε ηλικία μόλις πέντε χρόνων έχασε τη μητέρα του. Λόγω και της συνεχούς απουσίας του πατέρα του εξαιτίας των επαγγελματικών του υποχρεώσεων  (στο Βατούμ, κυρίως), την ανατροφή του ανέλαβε η γιαγιά του Άννα Θεοφυλάκτου, μητέρα του πατέρα του. Αυτήν αποκαλεί ο Θεοφύλακτος «αγία μάννα» και αυτήν αναγνωρίζει ως εξαίρετη τροφό και πρότυπο στην κατοπινή ζωή του όπου, πιστός στις αρχές και αξίες που του δίδαξε «η Θεοφυλακτίνα», έβαλε και ο ίδιος στο επίκεντρο την αγάπη προς το συνάνθρωπο, τη φιλαλληλία και την ανιδιοτελή προσφορά στο κοινωνικό σύνολο.

 

 

 

 

 

 

Η γιαγιά Άννα («αγία μάννα»), η αδελφή και ο πατέρας του Θεοφύλακτου

Παρότι αγράμματη η ίδια, η γιαγιά Άννα τον παρακίνησε επίμονα να μάθει γράμματα. Μικρόν, τον οδήγησε «σονδέσκαλον τον Σαλονίκ’», ο οποίος προφήτεψε το λαμπρό μέλλον του μικρού Θεοφύλακτου στα γράμματα και στην επιστήμη. Στη συνέχεια, μαθήτευσε στο Σχολαρχείο και στο Φροντιστήριο Τραπεζούντας από όπου, αριστούχος σε όλα τα έτη σπουδών, αποφοίτησε το 1903.

 

Ο Θεοφύλακτος μαθητής του Φροντιστηρίου Τραπεζούντος (1901)

 

 

    

Ο Θεοφύλακτος (όρθιος, τρίτος από αριστερά)

κατά την αποφοίτησή του από το Φροντιστήριο Τραπεζούντος (1903)

 

Ακολουθεί η φοίτησή του στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου (Αθήνα). Άριστος και ως φοιτητής, συμπληρώνει τις πανεπιστημιακές του σπουδές και αναγορεύεται διδάκτωρ της Χειρουργικής και Μαιευτικής (Οκτώβριος 1907). Ολοκληρώνει τον κύκλο των ιατρικών σπουδών του στο Παρίσι, ειδικευόμενος στην οφθαλμολογία και την ωτορινολαρυγγολογία, κοντά σε κορυφαίους καθηγητές Ιατρικής.

 

Ο Θεοφύλακτος (δεύτερος από αριστερά), φοιτητής στην Αθήνα (1905)

 

 

 

 

Ο Θεοφύλακτος (στη δεύτερη σειρά, πρώτος από αριστερά), φοιτητής στο Παρίσι(1907)

 

Φωτογραφία, με αφιέρωση στη «μάννα» (γιαγιά Άννα), από το Παρίσι (1908)

 

Το 1910, αποκτά την άδεια άσκησης του ιατρικού επαγγέλματος, μετά από εξετάσεις που έδωσε στην Αθήνα και στην Κωνσταντινούπολη. Η πρώτη του επαγγελματική δραστηριότητα, ως ιατρού (και κλινικάρχη) γίνεται στην Τραπεζούντα, συνεχίζεται δε και σε άλλες περιοχές (Κωνσταντινούπολη, Βατούμ, Πετρούπολη, Αικατερινοντάρ), αφού ήταν αναγκασμένος, με την οικογένειά του, να μετακινείται αναλόγως με την πολιτική κατάσταση που επικρατούσε κάθε φορά στην περιοχή του Πόντου, κατά την ταραγμένη εκείνη περίοδο, με τις διαδοχικές καταλήψεις και ανακαταλήψεις από ρωσικά και τουρκικά στρατεύματα. Διακεκριμένος γιατρός, επιλέχθηκε και σε διευθυντικές θέσεις και διορίστηκε διευθυντής σε δημόσια νοσοκομεία, στην Πετρούπολη, στο Αικατερινοντάρ, στον Καύκασο και στην Τραπεζούντα, όπου διετέλεσε και Γενικός Αρχίατρος της περιφέρειας Τραπεζούντας.

Εν τω μεταξύ, το 1913, έχει παντρευτεί την Ιφιγένεια (το γένος Κογκαλίδη).

 

 

Ο Θεοφύλακτος με τη σύζυγό του Ιφιγένεια

 

Επαγγελματικές κάρτες του Θεοφύλακτου (Κωνσταντινούπολη)

 

Προσηλωμένος στις ανθρωπιστικές αρχές που του δίδαξε η «αγία μάννα» του, ο Θεοφύλακτος, ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια, και ως γιατρός αργότερα, αφιέρωσε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του σε κοινωνικές δράσεις. Λάτρης της παιδείας και φιλομαθέστατος ο ίδιος, έγινε Πρόεδρος του φιλεκπαιδευτικού συλλόγου «ΞΕΝΟΦΩΝ» που είχε σκοπό την ενίσχυση της εκπαίδευσης στην ύπαιθρο και την εποπτεία των σχολείων της εκκλησιαστικής επαρχίας Τραπεζούντας. Επίσης, πρωτοστάτησε στην ίδρυση του «Λυκείου Γουμεράς», που λειτούργησε μέσα στο ομώνυμο μοναστήρι και, ως γραμματέας της «Φιλοπτώχου Αδελφότητος», ανέλαβε σημαντικές πρωτοβουλίες υποστήριξης, ηθικής και οικονομικής, των φτωχών οικογενειών. Ακόμη, ως μέλος της «Επιτροπής Προσφύγων», αφιέρωσε χρόνο και χρήματα για την υγειονομική προστασία και την εν γένει φροντίδα ορφανών παιδιών και την οργάνωση συσσιτίων για άπορες οικογένειες.

Παράλληλα με την επαγγελματική και κοινωνική δράση, ο Θεοφύλακτος αρχίζει και την εθνική του δράση, μετά την ανακωχή του 1918. Διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην οργάνωση των Πολιτικών Επιτροπών των Ποντίων, μέσα από την αναδιοργάνωση των υφισταμένων και την ίδρυση νέων Προσφυγικών Οργανώσεων, στο Βατούμ, στο Αικατερινοντάρ και σε όλες σχεδόν τις παραλιακές πόλεις, αλλά και στο εσωτερικό. Από το συντονισμό των Οργανώσεων αυτών, προέκυψε η «Εθνοσυνέλευση» και, από αυτήν, το «Εθνικό Συμβούλιο του Πόντου», στο οποίο πρώτος Πρόεδρος διετέλεσε ο μέγας ευπατρίδης Βασίλειος Ιωαννίδης (θείος της συζύγου του Ιφιγένειας) και Αντιπρόεδρος ο ίδιος ο Θεοφύλακτος.

Την εθνική και κοινωνική του δράση του Θεοφύλακτου, συμπληρώνει η έκδοση του περιοδικού «Οι Κομνηνοί» και της εφημερίδας «Ελεύθερος Πόντος» που ο ίδιος διηύθυνε και χρηματοδοτούσε την έκδοσή τους.

Στον αγώνα για τη δημιουργία της «Ανεξάρτητης Δημοκρατίας του Πόντου», ο Θεοφύλακτος προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες. Με το κύρος του, τη βαθύτατη παιδεία του, το φλογερό εθνικό του φρόνημα και τον χειμαρρώδη λόγο του, περιήλθε όλες τις μεγάλες πόλεις του Πόντου και της νότιας Ρωσίας, του Καυκάσου και Αντικαυκάσου, προκειμένου να ενημερώσει, διαφωτίσει και πυκνώσει τις τάξεις των αγωνιστών για την επίτευξη του πολυπόθητου στόχου. Έλαβε μέρος σε όλες τις επαφές με τις ελληνικές κυβερνήσεις, συνέταξε πλήθος υπομνημάτων, εκφώνησε πύρινους λόγους και διαλέξεις. Το πάθος και η αφοσίωσή του στον αγώνα για την ανεξαρτησία του Πόντου, καταδεικνύονται μέσα από την πυκνή αλληλογραφία και τις περιγραφές που υπάρχουν στο αρχειακό υλικό ποντιακών οργανώσεων και, κυρίως, στο Αρχείο του Εθνικού Συμβουλίου του Πόντου.

                  Το Εθνικό Συμβούλιο του Πόντου στο Βατούμ

Μετά τη μικρασιατική καταστροφή, ο Θεοφύλακτος με την οικογένειά του εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη (το 1922). Οργάνωσε εδώ την οικογενειακή και επαγγελματική του ζωή, ανοίγοντας ιατρείο και ιδρύοντας οφθαλμολογική κλινική. Δεν παύει, όμως, να εργάζεται για την προσφυγική αποκατάσταση, σε συνεργασία με προσφυγικές οργανώσεις και σωματεία που ιδρύθηκαν για την υποστήριξη των προσφύγων και την επίλυση των ποικίλων προβλημάτων που αντιμετώπιζαν, μετά τον βίαιο ξεριζωμό από τις πατρογονικές τους εστίες και τον ερχομό τους στην, ανέτοιμη να τους υποδεχθεί, Ελλάδα.

 

 

Η Ιφιγένεια Θεοφυλάκτου με τα παιδιά της, Άννα, Κώστα και Παναγιώτη (1925)

 

 

Φωτογραφία στο Κεντρικό Νοσοκομείο Προσφύγων (Θεσσαλονίκη, 1928)

 

 

 

 

 

Η οικία και κλινική Θεοφύλακτου στην οδό Αγίου Δημητρίου με Σοφοκλέους (1928)

 

 

Η οικογένεια Θεοφύλακτου στο σπίτι τους στη Θεσσαλονίκη (1930)

Ακαταπόνητος εργάτης της ποντιακής ιδέας, αρθρογραφεί για το προσφυγικό ζήτημα σε εφημερίδες και περιοδικά, δίνει διαλέξεις, εκφωνεί βαρυσήμαντες ομιλίες, έρχεται σε επαφή με παράγοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης και της κυβέρνησης για να υποστηρίξει θέματα αποκατάστασης των προσφύγων, αλλά και διάσωσης σημαντικών ιστορικών στοιχείων.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, με την επανεκλογή του το 1928, εκτιμώντας το επιστημονικό κύρος και την προσωπικότητα του Θεοφύλακτου, τον διορίζει (εξωκοινοβουλευτικό) Υπουργό, επιφορτισμένο με τα καθήκοντα του Διοικητή Θράκης. Στη σύντομη θητεία του ως Υπουργού ( Ιούλιος 1928 – Ιούνιος 1929), ο Θεοφύλακτος προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες σε όλους τους τομείς της ζωής των κατοίκων της Θράκης.

 

Ο Θεοφύλακτος, Υπουργός-Διοικητής Θράκης, με συνεργάτες του στην Κομοτηνή (1928)

 

 

Θεοφύλακτος και Ιασονίδης, σε δοξολογία στην Αγία Σοφία Θεσσαλονίκης (1928)

Η προσωπικότητα του Θεοφύλακτου άφησε ανεξίτηλα τα ίχνη της και στη ζωή της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης. Πρωτοστάτησε στην προεργασία ίδρυσης του Σωματείου, διετέλεσε μέλος του πρώτου εκλεγμένου Δ.Σ. και, στη συνέχεια, για πολλές θητείες μέλος και Πρόεδρος του Δ.Σ., από το 1934 μέχρι το 1944.

 

 

Από εκδήλωση στην Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης

 

 

Από ομιλία στην Εύξεινο Λέσχη για την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου

 

Αφοσιωμένος στην υπηρεσία της «Ευξείνου Εστίας», όπως την ονόμαζε, ήταν ο εμπνευστής πολλών καινοτόμων δράσεων του Σωματείου, πρωτοποριακών για την εποχή, όπως η ίδρυση και λειτουργία του Λαϊκού Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, η δημιουργία δανειστικής φοιτητικής βιβλιοθήκης, η ίδρυση Τμήματος Νεολαίας, η σύσταση Επιτροπών παροχής βοήθειας σε άπορους και ασθενείς, η ποικιλότροπη συμπαράσταση σε δεινοπαθούσες οικογένειες κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής, η αγορά ιδιόκτητης στέγης. Ο Θεοφύλακτος, μαζί με άλλους άξιους συνεργάτες στο Δ.Σ., φλογερούς Ποντίους, προσανατόλισαν τη λειτουργία της Ευξείνου Λέσχης στην κατεύθυνση που απαιτούσε το ιδρυτικό καταστατικό της, δηλαδή ως ένα πρότυπο σωματείο με πνευματική, μορφωτική, πολιτιστική και κοινωνική αποστολή.

Ο Θεοφύλακτος, διαπρύσιος κήρυκας της ανάγκης περισυλλογής και διάσωσης των ζώντων μνημείων της ιστορίας και του πολιτισμού του Πόντου, πρωτοστάτησε και στην ίδρυση της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών και του «Αρχείου του Πόντου», ανέλαβε δε αυτοβούλως, εκ μέρους του Δ.Σ. της Ευξείνου Λέσχης, το καθήκον της επίβλεψης της συντήρησης, ταξινόμησης και αρχειοθέτησης του Αρχείου του Εθνικού Συμβουλίου του Πόντου, το οποίο είχε δωρίσει στην Εύξεινο Λέσχη ο Λεωνίδας Ιασονίδης το 1934, με τη συνδρομή του Αρχιμανδρίτη Πανάρετου Τοπαλίδη.

Στα πρακτικά των συνεδριάσεων του Δ.Σ. αποτυπώνονται οι καινοτόμες ιδέες και οι οραματισμοί του Θεοφύλακτου, μέσα από τις τοποθετήσεις και εισηγήσεις που, με πείσμα και επιμονή, μετουσίωσε σε πράξεις. Παραθέτουμε μερικά σχετικά αποσπάσματα πρακτικών.

 

Απόσπασμα πρακτικού αριθ. 38 της 22.11.1934

 

 

 

 

 

Απόσπασμα πρακτικού αριθ. 40 της 19.12.1934

 

 

Απόσπασμα πρακτικού αριθ. 93 της 01.11.1937

 

 

Απόσπασμα πρακτικού αριθ. 111 της 10.5.1939

 

Μνημειώδες είναι το σύγγραμμα του Θεοφύλακτου «Γύρω στην άσβεστη φλόγα», όπου καταγράφει προσωπικές μνήμες, παραθέτει στοιχεία της προσωπικής του ζωής και ιστορικές περιγραφές, καθώς και ανεκτίμητης ιστορικής αξίας αρχειακό υλικό (αλληλογραφία, υπομνήματα, ομιλίες κλπ.) που φωτίζει εναργώς την πολύπαθη ιστορία του Πόντου και των Ποντίων προσφύγων.

Στο βιβλίο του αυτό, 500 σελίδων, ο Θεοφύλακτος καταλήγει με την παρακάτω παράγραφο: « Και ας κάμω μιαν εξομολόγηση : ώρες και ώρες, η ψυχή που δεν υπακούει στον φυσικό νόμο της φθοράς της ύλης, πετά με ταχύτητα πυραύλου στα κάστρα του Πόντου ... σιγομιλά με τον αετό των Κομνηνών ... προσεύχεται στους τάφους εκείνων που πέθαναν ή σφαγιάστηκαν με τον καϋμό ανεκπλήρωτων εθνικών πόθων ... κάθουμαι σε μυστικό ακρογιάλι και με ματιά νοσταλγική ρεμβάζω, ονειρεύομαι τη θρυλική Αργώ της επιστροφής στα ένδοξα, αλλά και πολυστέναχτα εκείνα μέρη ...».

Η Άννα Θεοφυλάκτου, κόρη του Θεοφύλακτου, επίσης γιατρός, εμπνευσμένη από την αγάπη του πατέρα της για τον Πόντο, στρατεύτηκε στην υπηρεσία του ιστορικού σωματείου της «Μέριμνας Ποντίων Κυριών Θεσσαλονίκης» και υπήρξε για πολλά χρόνια μέλος του Δ.Σ. και Πρόεδρος, με πολυτιμότατη συνεισφορά στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης μέσα από το πλουσιότατο υλικό (φωτογραφίες, έγγραφα κλπ.) που διέσωσε από το οικογενειακό της αρχείο.

Την προσφορά του παππού και της μητέρας της, συνεχίζει η εγγονή του Θεοφύλακτου, Ιφιγένεια Πανίδου, η οποία διετέλεσε επίσης Πρόεδρος της «Μέριμνας  Ποντίων Κυριών» και παραμένει ενεργό μέλος του Δ.Σ..

* Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ευξείνου Λέσχης, όταν το επιτρέψουν οι υγειονομικές συνθήκες, έχει σχεδιάσει ειδική εκδήλωση για να τιμήσει τη μνήμη του Θεοφύλακτου Θεοφύλακτου και τη μέγιστη προσφορά του στο Σωματείο. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης θα γίνει και η δημόσια ονοματοδοσία της αίθουσας συνεδριάσεων σε «Αίθουσα Θεοφύλακτου Θεοφύλακτου», σύμφωνα με προειλημμένη απόφασή του.

 

Για το Διοικητικό Συμβούλιο

 

  Ο  ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η  ΓΕΝ.  ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

                                ΓΙΩΡΓΟΣ  ΛΥΣΑΡΙΔΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗ  ΜΕΝΤΕΣΙΔΟΥ

 

 

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η θεσσαλονίκη, 29 Ιουλίου 2020

Για την επέτειο μνήμης και την απόδοση τιμής και ευγνωμοσύνης στον Λεωνίδα Ιασονίδη,

 η Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης εκδίδει την παρακάτω ανακοίνωση:


Λεωνίδας Ιασονίδης

Στις 29 Ιουλίου του 1959, σαν σήμερα, πριν από 61 χρόνια, έφυγε από τη ζωή ο Λεωνίδας Ιασονίδης, εμβληματική πολιτική προσωπικότητα που αφιέρωσε τη ζωή και την πολιτική του δράση στην υπηρεσία των Ποντίων προσφύγων και, γενικότερα, των αναξιοπαθούντων και αδύναμων πολιτών και των τμημάτων του πληθυσμού που χρειάζονταν την υποστήριξη του Ελληνικού κράτους.

Ο Λεωνίδας Ιασονίδης, με καταγωγή από την Πουλαντζάκη (γεννήθηκε το 1884) της Τραπεζούντας, φοίτησε στο «ημιγυμνάσιο» της Κερασούντας και, στη συνέχεια, στο περίφημο «Φροντιστήριο Τραπεζούντο», από όπου αποφοίτησε (1902) με «άριστα». Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης και ολοκλήρωσε τις πανεπιστημιακές του σπουδές στο Παρίσι (1915), αποκτώντας τον τίτλο του διδάκτορα της Νομικής Σχολής. 

Ο Λεωνίδας Ιασονίδης, τελειόφοιτος του Φροντιστηρίου Τραπεζούντος. 

Με τη φλογερή ιδιοσυγκρασία του, παράλληλα με την ευρύτατη μόρφωσή του, ο Λεωνίδας Ιασονίδης, από τη νεαρή του ηλικία, έγινε πρωταγωνιστής σε όλες τις φάσεις που εξελίχθηκαν οι διωγμοί και οι τουρκικές θηριωδίες σε βάρος των Ελλήνων του Πόντου και οδήγησαν μεγάλο μέρος σε αφανισμό και το υπόλοιπο στην οδυνηρή προσφυγιά.

Μεταξύ των πρώτων, στρατεύτηκε στην πολιτική κίνηση για τη δημιουργία ανεξάρτητης Δημοκρατίας στον Πόντο και, γι’ αυτή του τη δράση, καταδικάστηκε ερήμην από το στρατοδικείο της Αμάσειας (1921), μαζί με άλλους προκρίτους, από την πνευματική και οικονομική ηγεσία των Ποντίων. Διαπρύσιος κήρυκας και απόστολος των εθνικών σκοπών, οραματιστής, ακάματος αγωνιστής, με την ανυπέρβλητη ρητορική του δεινότητα, περιήλθε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ρωσίας, στον Καύκασο, τον Αντικαύκασο και την Κριμαία, όπως και της Ρουμανίας, στο Βουκουρέστι, το Ιάσιο, την Κωστάντζα και, όπου αλλού υπήρχαν ελληνικές παροικίες, επιδιώκοντας να συνεγείρει το φρόνημα των Ελλήνων, να τους διαφωτίσει και να τους εμψυχώσει με τους φλογερούς πατριωτικούς του λόγους. 

Ο Λεωνίδας Ιασονίδης, με εργατική περιβολή, από περιοδεία του για εθνικά θέματα,

σε Ελληνικές παροικίες της Νότιας Ρωσίας και του Καυκάσου. 

Με την έλευσή του στην Ελλάδα (Θεσσαλονίκη), συνέχισε την πολιτική του δράση, με στόχο πάντοτε την υποστήριξη των δικαιωμάτων των προσφύγων και την επίλυση των ποικίλων προβλημάτων που αντιμετώπισαν στα πρώτα χρόνια της εγκατάστασής τους στην Ελλάδα. Τη σημαία αυτή, ο Λεωνίδας Ιασονίδης δεν την υπέστειλε ποτέ και την είχε στο επίκεντρο της πολιτικής του σταδιοδρομίας, στη διάρκεια της οποίας διετέλεσε βουλευτής (εκλεγμένος 6 φορές), γερουσιαστής, Γενικός Επιθεωρητής Προσφύγων Μακεδονίας και Θράκης, υπουργός (δύο φορές, Προνοίας και Βορείου Ελλάδος), με πρωθυπουργούς τους Ελευθέριο Βενιζέλο και Σοφοκλή Βενιζέλο. 

Ο Λεωνίδας Ιασονίδης, βουλευτής, το 1925, με στολή ένοπλου Πόντιου Ακρίτα. 

Ο Λεωνίδας Ιασονίδης, υπουργός, με τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. 

Ο Λεωνίδας Ιασονίδης, υπουργός, φορώντας το δίκωχο που του χάρισε ο Ελ. Βενιζέλος. 

Ο Λεωνίδας Ιασονίδης, υπουργός Βορείου Ελλάδος, με τον πρωθυπουργό Σοφοκλή Βενιζέλο

και άλλους υπουργούς (1950, δοξολογία στο ναό του Αγίου Δημητρίου). 

Για τα δημοκρατικά του φρονήματα, οδηγήθηκε (το 1935) στις φυλακές Ωρωπού και παρέμεινε φυλακισμένος επί 4 χρόνια. Μετά την αποφυλάκισή του, κατέφυγε στην Αγγλία όπου, παράλληλα με την έκδοση της εφημερίδας «ΕΛΛΑΣ», η φιλομάθειά του τον οδήγησε στα πανεπιστήμια του Λονδίνου και της Οξφόρδης για τη συμπλήρωση των νομικών του σπουδών.

Παροιμιώδης έμεινε ο περίσεμνος και λιτός βίος του Λεωνίδα Ιασονίδη, η ταπεινοφροσύνη του και η αγάπη και φροντίδα του για τους στερημένους και αδύναμους πολίτες, ιδιαίτερα τους προσφυγικής καταγωγής. Υπόδειγμα ενάρετου πολιτικού, υψηλόφρονα και ασυμβίβαστου, κέρδισε το σεβασμό πολιτικών φίλων και αντιπάλων, οι οποίοι αναγνώριζαν το λαμπρό ήθος, την άκαμπτη εντιμότητα, την πολιτική συνέπεια, την ασύγκριτη κοινοβουλευτική παρουσία, την ανιδιοτέλεια, την ευαισθησία και τον πηγαίο συναισθηματισμό, την αποστροφή προς κάθετι επιδεικτικό, την πίστη σε αρχές και αξίες και τη βαθιά μόρφωση του πολιτικού ανδρός.

Ο προσφυγικός Ελληνισμός οφείλει πάρα πολλά στον Λεωνίδα Ιασονίδη. Το ίδιο και ο οργανωμένος ποντιακός χώρος, αφού υπήρξε παντοιοτρόπως υποστηρικτής του. Μεταξύ των ποντιακών σωματείων και οργανώσεων, και η Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης οφείλει ευγνωμοσύνη στον Λεωνίδα Ιασονίδη, γιατί μέχρι το τέλος του βίου του υπήρξε θερμός αρωγός στο έργο της.

Ο Λεωνίδας Ιασονίδης υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ευξείνου Λέσχης (2/5/1933 η ιδρυτική γενική συνέλευση), παρακολούθησε έκτοτε και μέχρι το τέλος του βίου του τις δράσεις της, εκφώνησε συγκλονιστικές ομιλίες - διαλέξεις από το βήμα της και εξεδήλωσε έμπρακτα τη συμπαράστασή του, όποτε του ζητήθηκε. Κορυφαία ενέργεια συμπαράστασης και, συγχρόνως, αναγνώρισης του κύρους της Ευξείνου Λέσχης, αποτελεί η παραχώρηση - δωρεά του ανεκτίμητης ιστορικής αξίας «Αρχείου» της «Εθνοσυνελεύσεως», του Βατούμ της Ρωσίας, και του «Εθνικού Συμβουλίου των Ποντίων» (πρακτικά συνεδριάσεων, αλληλογραφία, έγγραφα κ.α.), που ο ίδιος διέσωσε και κατείχε, καθώς και η δωρεά της πλούσιας ατομικής του βιβλιοθήκης (για τις δωρεές αυτές γίνεται αναφορά στο πρακτικό της συνεδρίασης του Δ.Σ. της Ευξείνου Λέσχης, αριθ. 39, της 7ης Δεκεμβρίου 1934).

Απόσπασμα πρακτικού αρ. 39, συνεδρίασης του Δ.Σ. της Ευξείνου Λέσχης,

της 7ης Δεκεμβρίου 1934 


Ο Λεωνίδας Ιασονίδης, υπουργός, με νέους του Τμήματος Νεολαίας της Ευξείνου Λέσχης

( 1951, εκδρομή στο Ωραιόκαστρο). 

Ο Λεωνίδας Ιασονίδης, ανάμεσα σε μικρά παιδιά.



Ο Λεωνίδας Ιασονίδης εκφωνεί ομιλία «Περί γλώσσης εις τον Πόντον» από το βήμα της

Ευξείνου Λέσχης. 

Ο Λεωνίδας Ιασονίδης, μετά από μακρά περίοδο ασθένειας, άφησε την τελευταία του πνοή, στην Αθήνα, στις 29 Ιουλίου 1959. Με το θάνατό του, κατέλιπε για τις επόμενες γενιές, ένα μοναδικό παράδειγμα πολιτικού, αφοσιωμένου με ασίγαστο πάθος στην υπηρεσία του λαού και, ιδιαίτερα, της εργατικής τάξης, της αγροτιάς και, γενικά, των χαμηλών «στρωμάτων» του.

Παραθέτουμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από ομιλίες του Λεωνίδα Ιασονίδη :

- « Θα αποθάνω νοσταλγός, θα αποθάνω πρόσφυξ, θα αποθάνω Πόντιος».

- « Αξιωθείς να γεννηθώ Έλλην, ευλογώ τον Θεόν ότι είμαι Πόντιος».

- « Η ψυχή μου τρέχει και θα τρέχη πάντοτε εις τους Αγίους Τόπους του Πόντου μας».

- « Ξηρανθήτω ημίν ο λάρυγξ εάν επιλαθώμεθά σου, ώ πάτριος Ποντία Γη ».

- « Ποντία Γη, Συ τας παραδόσεις τας εθνικάς ετήρησας, την πίστιν του Χριστού εκράτυνας και υπέρ αμφοτέρων τούτων σταυρώ σεαυτόν ανύψωσας και μάρτυς εγένου και εις το εθνικόν πάνθεον κατεσκήνωσας».

- « Οι Πόντιοι εζήτησαν άρτον και έλαβον πέτραν, εζήτησαν ιχθύν και έλαβον όφιν, εζήτησαν την ζωήν και έλαβον τον θάνατον, εζήτησαν την ελευθερίαν και έλαβον την δουλείαν, αρχάγγελον εζήτησαν και δαίμων τους εστάλη…».

- « Κορυφάς Ολύμπου αθάνατοι ευωχούνται, παρά πόδας δε αυτών πρόσφυγες λιμώ απόλλυνται».

- « Τα Πιέρια και τας υπωρείας του Ολύμπου δεν τας φρουρεί και δεν τας καλλιεργεί ο πολιτευτής, αλλά ο χωρικός».

- « Οι γεωργοί αποτελούν την σπονδυλικήν στήλην της Ελλάδος και όσοι υπηρετούν τους γεωργούς, υπηρετούν αυτήν την πατρίδα».

 

*** Όταν οι υγειονομικές συνθήκες το επιτρέψουν, η Εύξεινος Λέσχη θα προγραμματίσει ειδική εκδήλωση για να τιμήσει τη μνήμη του μεγάλου Πόντιου πολιτικού και, με ευγνώμονες ευχαριστίες, να αναγνωρίσει τη μέγιστη προσφορά του προς το Σωματείο μας.

θεσσαλονίκη, 29 Ιουλίου 2020

Για το Διοικητικό Συμβούλιο

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΥΣΑΡΙΔΗΣ     ΑΝΑΤΟΛΗ ΜΕΝΤΕΣΙΔΟΥ

Εκδρομικό
Οι εκδρομές έχουν χαρακτήρα προσκυνήματος στον Πόντο, όπου η Εύξεινος Λέσχη οργανώνει τακτικά εκδρομές....
Βρείτε μας στο χάρτη
Διεύθυνση
Λεωφόρος Νίκης 13
546 23 ,Θεσσαλονίκη
Τηλ: 2310 277.315, 2310 277.315 και 2310 241.753, 2310 241.753
Fax: 2310 279.173
E-mail: info@efxinos.gr